Japon kapılarında neden tarçın asılı? Bilinmeyen bir müdafaa tekniğiymiş

Japon kültüründe kapıya asılan bu demetler klâsik inanışların bir kesimi. Son periyotta toplumsal medyada artan paylaşımlar sayesinde bu alışkanlık dünya genelinde merak uyandırıyor. İşte ayrıntılar.

Japon halkı yüzyıllardır konutlarının girişine gözetici nesneler yerleştiriyor. Bu nesnelere engimono ismi veriliyor ve hedefi kapı eşiğinden girebilecek aksilikleri uzak tutmak. Tarihi kaynaklarda ardıç kolları ve özel bitkisel bağların berbatlığı kovmak için kullanıldığı anlatılıyor. Vakitle bu uygulama çeşitleniyor ve aromatik bitkiler günlük hayata karışıyor. Çubuk tarçın da bu geleneğin en tanınan kesimlerinden biri haline gelmiş.

Güncel araştırmalar tarçının sadece sembolik bir mana taşımadığını gösteriyor. Tarçının içindeki cinnamaldehit unsuru havayla temas ettiğinde doğal bir muhafaza katmanı oluşturuyor. Bu unsur güve üzere kumaş zararlılarının yaklaşmasını önlüyor. Küf oluşumunu yavaşlatıyor. Kapı girişine asılan tarçın demetleri konutun dışarıyla temas ettiği en kritik noktayı doğal bir koku duvarına dönüştürüyor.

Tarçın son yıllarda feng shui pratiğinde de daha sık anılır hale geldi. Bu ideolojide tarçın düzenlendiği alana sıcak bir güç getiriyor. Meskende rahmeti desteklediğine inanılıyor. Yabancı ve huzursuz hissettiren güçlerin girişini zorlaştırdığı düşünülüyor. Japon meskenlerinde giriş alanının ruh halini belirleyen en kıymetli yer olarak görülmesi tarçının burada kullanılmasını daha manalı hale getiriyor.

Japonya’da tarçın demetleri çoklukla birkaç çubuğun bir ortaya getirildiği sade bir bağ biçiminde hazırlanıyor. Doğal hasır ipler kullanılıyor. Birtakım aileler çubukları pirinç kağıdıyla sararak daha minimal bir görünüm tercih ediyor. Kırsal bölgelerde ardıç kollarıyla birlikte kullanılan tarçın demetleri daha klâsik bir imaj taşıyor. Bilhassa yılın aşikâr devirlerinde bu demetlerin yenilenmesi uğur getirdiğine inanılıyor.

Tarçının kapıya asılması tıpkı vakitte Japonya’nın sadelik ve doğallıkla kurduğu bağın bir yansıması. Klâsik bir uygulama estetik bir dokunuşa dönüşüyor. Konutun girişinde sade bir ayrıntı üzere duruyor ancak gerisinde derin bir kültürel hafıza barındırıyor. Günümüz sakinleri bu ritüeli sürdürürken eski periyot ailelerinin alışkanlıklarını günümüze taşıyor.

Tarçın asma alışkanlığı Japonya dışında da ilgi çekmeye başladı. Doğal yaşayanlar bu metodu meskenlerinde deniyor. Kimi dekorasyon uzmanları giriş alanını aromatik bitkilerle kişiselleştirmenin yere karakter kazandırdığını tabir etti.